گروه ورزش فارس: تغییر کاپیتان در تیم ملی والیبال ایران دیگر اتفاقی مقطعی نیست؛ در حدود یک و نیم سال حضور روبرتو پیاتزا، بازوبند سه بار دست به دست شده است. جواد کریمی نخستین انتخاب سرمربی ایتالیایی بود، سپس مرتضی شریفی کاپیتان شد و حالا امین اسماعیلنژاد برای قهرمانی آسیا این مسئولیت را برعهده گرفته است؛ بازیکنی که مدتی از دایره اعتماد پیاتزا فاصله داشت.کاپیتان در والیبال فقط بهترین یا با تجربهترین بازیکن نیست؛ او باید رهبر تیم، نقطه اتکای بازیکنان و فرد مورد اعتماد سرمربی در لحظات بحرانی باشد. تغییرات پی در پی این سؤال را ایجاد کرده که آیا گزینههای پیاتزا نتوانستهاند این نقش را ایفا کنند یا سرمربی ایتالیایی هنوز به انتخاب ایدهآلش نرسیده است؟شنیده میشود تغییر دوباره بازوبند پس از نتایج نه چندان مطلوب لیگ ملتها بخشی از تلاش پیاتزا برای ایجاد شوک و تغییر فضای ذهنی تیم بوده است. با این حال، مشخص نیست تغییر کاپیتان به تنهایی بتواند مشکلات تیم ملی را حل کند.نمونه متفاوت در این موضوع، سعید معروف بود. او سالها کاپیتان تیم ملی بود و به تدریج به رهبر اصلی تیم تبدیل شد؛ بازیکنان میدانستند در لحظات سخت به چه کسی تکیه کنند و کادر فنی نیز یک نقطه ارتباطی ثابت با رختکن داشت. امروز اما در فاصلهای کوتاه سه بازیکن مختلف بازوبند را بر بازو بستهاند؛ اتفاقی که میتواند نشانه نبود ثبات در رهبری تیم باشد.
با این شرایط پیاتزا اگر قصد ساختن تیمی برای المپیک ۲۰۲۸ را دارد، دیر یا زود باید به یک نقطه ثبات در رهبری برسد. شاید بحران اصلی تیم ملی نه بازوبند، بلکه پیدا نکردن بازیکنی باشد که هم مورد اعتماد سرمربی و هم مورد پذیرش کامل رختکن باشد.حالا انتخاب اسماعیلنژاد از این جهت مهم است که او باید فراتر از وظایف فنی، نقش رهبر تیم را نیز ایفا کند. قهرمانی آسیا نخستین آزمون جدی او در این جایگاه خواهد بود و باید دید میتواند ثبات را در این بخش به وجود بیاورد یا خیر.
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاه ها