به گزارش خبرگزاری فارس، گلاره ناظمی بعد از ۲۵ سال قضاوت در فوتسال تصمیم به خداحافظی گرفت. وی گفتوگویی با روزنامه فدراسیون فوتبال داشته که در زیر میخوانید: ۲۵ سال داوری؛ چرا تصمیم به خداحافظی گرفتید؟واقعیت این است که وقتی به ۲۵ سال گذشته نگاه میکنم، احساس میکنم یک مسیر بسیار طولانی را طی کردهام. من داوری را از ۱۶ سالگی شروع کردم و در تمام این سالها بخش بزرگی از زندگیام با داوری گره خورده بود. شاید زمانی که شروع کردم، رسیدن به اتفاقاتی که بعدها برایم رقم خورد، واقعاً دور از ذهن بود. آن روزها فقط یک علاقه داشتم؛ اینکه داور باشم، پیشرفت کنم و بتوانم در بالاترین سطح ممکن قضاوت کنم اما در طول این سالها اتفاقات زیادی افتاد. سختیهای زیادی وجود داشت، انتظار کشیدم، تلاش کردم و در نهایت به بخش زیادی از آرزوهایی که در ذهنم داشتم، رسیدم. به همین دلیل فکر میکنم حالا زمان مناسبی است که از این مسیر خداحافظی کنم؛ با افتخار و با خاطراتی که برای همیشه همراه من خواهد بود. زمانی که داوری را شروع کردید، فکر میکردید روزی به بالاترین سطح برسید؟نه، واقعاً. وقتی ۱۶ ساله بودم، شاید حتی نمیتوانستم تصور کنم که روزی جام جهانی را تجربه کنم یا در فینال یک مسابقه بزرگ قضاوت داشته باشم. آرزو داشتم پیشرفت کنم اما اینکه روزی در بالاترین سطح مسابقات جهان حضور داشته باشم، چیزی نبود که بتوانم با اطمینان درباره آن صحبت کنم. به مرور زمان که وارد فضای حرفهای شدم، هدفهایم هم بزرگتر شد. هر مرحلهای که پشت سر میگذاشتم، به خودم میگفتم چرا مرحله بعدی را تجربه نکنم؟ همین نگاه باعث شد هیچوقت به یک موفقیت قانع نشوم.
یکی از موضوعاتی که در مسیر حرفهای شما وجود داشت، ورود نسبتاً دیرهنگام به لیست بینالمللی بود. این موضوع چقدر روی مسیرتان تأثیر گذاشت؟خیلی زیاد. ۲۵ سال پیش شرایط کمیته داوران با امروز بسیار متفاوت بود. ساختارها، نگاهها و حتی توجهی که امروز به داوران خانم وجود دارد، آن زمان به این شکل نبود. من خیلی دیر توانستم وارد لیست بینالمللی شوم و طبیعتاً این موضوع روی تعداد سالهایی که میتوانستم در بالاترین سطح بینالمللی فعالیت کنم، تأثیر گذاشت. گاهی فکر میکنم اگر زودتر وارد لیست بینالمللی میشدم، شاید فرصت حضور در مسابقات جهانی بیشتری داشتم. شاید میتوانستم بیش از دو جام جهانی را تجربه کنم و حتی در رویدادهای بیشتری حضور داشته باشم اما نمیخواهم امروز به گذشته با حسرت نگاه کنم. شرایط آن زمان با امروز متفاوت بود و من سعی کردم با همان شرایط، بهترین عملکردی را که میتوانستم داشته باشم، ارائه کنم.در نهایت به بخشی از همان آرزوها رسیدید.بله، و همین موضوع برای من ارزش بسیار زیادی دارد. وقتی شروع کردم، آرزو داشتم روزی در مسابقات بزرگ قضاوت کنم. بعد به جام ملتهای اروپا رسیدم، جام جهانی را تجربه کردم، در جام باشگاههای جهان حضور داشتم و در جام ملتهای آسیا قضاوت کردم. قضاوت فینال المپیک جوانان هم یکی از اتفاقات بسیار مهم دوران حرفهای من بود. حضور در چنین مسابقاتی برای هر داوری ارزشمند است و برای من که مسیرم را از ۱۶ سالگی شروع کرده بودم، معنای دیگری داشت. در سال ۲۰۱۹ نیز حضور من در نخستین دوره جام ملتهای فوتسال زنان اروپا و قضاوت دیدار نیمهنهایی اسپانیا و روسیه اتفاق بسیار مهمی در کارنامهام بود.
کدام مسابقه برای شما خاطرهانگیزتر بود؟واقعاً انتخاب یک مسابقه سخت است. هر مسابقه بزرگ برای من یک تجربه جدید بود. فینال المپیک جوانان، جام ملتهای اروپا، جام باشگاههای جهان و جام جهانی هر کدام خاطره خاص خودشان را دارند اما چیزی که برای من مهمتر از نتیجه هر مسابقه بود، احساسی است که قبل و بعد از آن تجربه داشتم. وقتی وارد زمین میشوید، دیگر گذشته شما اهمیتی ندارد. مهم این است که همان لحظه بهترین تصمیم را بگیرید. این موضوع در داوری خیلی مهم است. حضور در مسابقات مردان هم یکی از اتفاقات ویژه کارنامه شما بود.بله. وقتی وارد زمین میشوید، دیگر زن یا مرد بودن شما نباید موضوع اصلی باشد. شما یک داور هستید و باید تصمیم درست بگیرید. این نگاه همیشه برای من مهم بوده است.سختترین بخش داوری برای شما چه بود؟به نظرم حفظ آمادگی در طول سالهای طولانی. داوری فقط سوت زدن در یک مسابقه نیست. شما باید همیشه آماده باشید؛ از نظر جسمی، ذهنی و روحی. از طرفی باید قوانین را بهروز بدانید، شرایط مسابقات را بشناسید و بتوانید در کسری از ثانیه تصمیم بگیرید. وقتی ۲۰ یا ۲۵ سال از عمرتان را در این مسیر میگذارید، طبیعی است که خستگی هم وجود داشته باشد.آیا از چیزی در مسیر داوری حسرت دارید؟اگر بخواهم صادقانه بگویم، شاید تنها حسرت من این باشد که فرصتهای بینالمللی زودتر در اختیارم قرار نگرفت. اگر از ۱۶ سالگی که داوری را شروع کردم، خیلی زودتر میتوانستم وارد لیست بینالمللی شوم، شاید امروز تعداد مسابقات جهانی و مهمی که تجربه کرده بودم، بیشتر بود اما این حسرت را هم نمیتوانم تبدیل به ناراحتی کنم؛ چون آنچه به دست آوردم، حاصل سالها تلاش بود.
بعد از خداحافظی چه خواهید کرد؟ آیا از داوری فاصله میگیرید؟نه، فکر نمیکنم بتوانم کاملاً از داوری فاصله بگیرم. داوری چیزی نیست که بتوانید بعد از ۲۵ سال به یکباره کنار بگذارید. من تجربه و دانشی دارم که دوست دارم آن را در اختیار نسل بعد قرار بدهم. اگر بتوانم به داوران جوان کمک کنم، اگر بتوانم تجربههای خودم را منتقل کنم و مسیر را برای آنها کمی کوتاهتر کنم، برایم بسیار ارزشمند است.
دیدگاهتان را بنویسید
دیدگاه ها